Sneeuw…sneeuw…en nat pak…

Vandaag gingen we weer wat leuks doen. Ik ben altijd blij met dat soort activiteiten. Na een autorit van een uurtje kwamen we eindelijk aan bij een druk bezochte parkeerplaats. Inmiddels was het fors gaan sneeuwen. Ik wilde eigenlijk meteen de auto uit, maar ik moest even blijven wachten totdat er meer kwamen. Meer wie? Na een paar minuten zag ik een haarbal de auto uit komen. Ik wist genoeg…dit werd weer dolle pret!

De heide was helemaal ondergesneeuwd en na een paar minuten buiten wachten en spelen met mijn oude bekende “nep-oes” Bono, zag ik in de verte een hond aankomen lopen die precies op mij leek. Ik herkende haar gelijk: mijn zus Sammie! Ow wat vond ik het leuk om haar weer te zien zeg.

Ik ben haar niet uit het oog verloren meer. Als zij naar links rende, rende ik mee…

Sammie was net zo lekker lomp als ik. We renden samen door de plassen. Elke OES met een bocht er om heen, wij renden en samen dwars door.

Alleen aan al dit leuks kwam plots een eind. Sammie en ik renden weer lekker in het rond en wilden nog even in onze bocht een mooie plas meepakken. Alleen toen kreeg ik de schrik van mijn leven. In eens voelde ik geen grond meer onder mijn pootjes en ging ik koppie onder. Sammie ook! Aangezien ik het zeehonden-gen van mijn papa Nikan heb georven, wist ik wel gelijk dat ik met mijn poten moest spartelen om weer op het droge te komen. We waren drijfnat..wij zusjes. Iedereen stond te kijken naar ons. De wandeling werd gelijk ingekort omdat we anders ziek zouden worden. Maar wat was het leuk zeg.

De vorige OES-wandeling stond in het teken van modder…deze bestond uit sneeuw. Linda heeft een verkeerde bestelling gedaan bij de weergoden. We zouden pas 28 december sneeuw krijgen haha!