maar het is koud

Het lag nog vers in onze geheugen de witte wereld aan het begin van het jaar.
De witte viezigheid die vast plakte onder onze gevoelige voetjes. De baasjes die bij elke stap die zij deden riepen “rustig lopen jongens”. Inderdaad mede Oesjes die vieze troep is weer terug.
Sneeuw, bevroren straten en koude gure wind die zelfs door ons dikke vachtje heendringt.

Nu baasje wheels heeft gaan wij tegenwoordig veel wandelen in het Twiske, daar hebben wij het rijk bijna alleen af en toe komen wij andere honden en hun baasjes tegen, en met dit weer is het geen pretje voor de baasjes in die grote koude open ruimte. De baasjes hebben het graag voor ons over hoorde ik ze tegen elkaar zeggen. Wandelen met een glimlach noemen ze het.

Op het voetbalveld mogen wij even uit ons dak gaan en met dit sneeuw tapijt is het geweldig rennen. De sneeuw stuift onder onze voetjes op en als je uitglijdt val je gelukkig zacht

Volgens de baasjes ben ik een echte Oer Oes want dat beetje kou doet mij niet zoveel.
Lisa gaat zodra zij weer thuis is met haar kont tegen de kachel liggen om warm te worden
Andere opvoeding gehad denk ik