Ik ben onschuldig…

Gisteren kwamen we na het wandelen de buurman tegen. Ik had hem vooral veel gehoord en nog weinig gezien. Meestal als hij ‘savonds thuis komt, zeg ik even hallo door een vriendelijke blaf. Maar goed, hij kwam nu – duidelijk gefrustreerd – op ons af met de opmerking dat ik zoveel blaf. Ik keek met mijn meest onschuldige blik naar hem en wist niet waar hij het over heeft. Okay, ik blaf wel eens als ik op de buurt let en “verdachte” personen zie. Maar dat duurt nooit lang. De buurman wist te melden dat hij soms helemaal gek werd van het blaffen dat wel eens een uur duurt. Aangezien ik zuinig op mijn stembanden moet zijn voor mijn muzikale carriere, leek het me niet voor het handje dat ik dit dus zou zijn.

De buurman was gelukkig vrij snel overtuigd, omdat ik bijna nooit alleen thuis ben en een uur blaffen met mijn volume vrouwtjes trommelvliezen dusdanig zou doen irriteren. Ik kreeg nog even een knuffel van hem en ik vergeef hem maar zijn valse beschuldiging. Vraag is alleen nu…welke hond hoort hij dan wel blaffen? Ik heb zo mijn vermoedens en zal morgen als Elles thuis werkt eens even goed gaan opletten. Als de dader dit leest, kan hij of zij zich natuurlijk ook gewoon anoniem melden bij mij of bij mijn buurman