Het werd een barre tocht waarbij geduld een moeten was maar Elles reed ons veilig naar onze plaats van bestemming het Land van Bartje. Best wel een beetje laat en als ongeduldige OESjes wilden wij eigenlijk direct het bos in om te genieten van de sneeuw.
Tenslotte hadden wij al die tijd braaf achterin moeten zitten en jullie snappen natuurlijk ook wel dat de pootjes even gestrekt moesten worden in de sneeuw.

Zaterdag 4 februari 2012
Als wij in Drenthe zijn dan is een wandeling in Gieten/Gasselte een must want daar heb ik hele mooie herinneringen aan en hebben wij daar menig vriend/vriendin ontmoet tijdens ons verblijf daar. De baasjes gingen wel speciaal voor mij even op een heen en weer als er een regioloop was of wij waren toevallig ook in Drenthe aanwezig als de regioloop er was. Het bos is er super en je kunt er heerlijk dwalen in het bos…

Gelukkig waren onze baasjes erop gekleed om onder deze extreme omstandigheden (dat woord hoor ik steeds op de tv) en wandeling met ons te ondernemen. Kou is iets waar Lisa en ik geen last van hebben en mochten wij het koud krijgen dat rennen wij gewoon weer even achter elkaar aan -)) Sneeuw onder onze pootjes daar hebben wij weer wel last van.

Na zo’n koude wandeling was een warme kop met chocolademelk een geschenk uit het Nije Hemelriek en de clubsandwich was geweldig te noemen en onze baasjes waren weer helemaal aangesterkt en warm geworden want wij hadden al weer zin in een volgende wandeling.

Zondag 5 februari 2012
Elles wilde al een hele tijd eens wandelen in Odoorn bij de Polshoogte…hier waren wij vorig jaar ook eens een keer geweest maar omdat wij OESjes niet binnen iets mogen gebruiken zijn wij daar nooit meer naartoe gegaan. Maar omdat Elles hier heel graag wilde wandelen besloten wij voor deze keer ons pootje over ons OES hart te strijken.

Wij besloten de Polshoogte wandeling van 5 km te doen. Het is een prachtige wandeling en zeer afwisselend met prachtige lange lanen. Door het extreme weer (daar is ie weer) waren er weinig mensen aan de wandel terwijl het zonnetje er ook nog bij scheen. Oke het was koud maar baasje zegt altijd “vroeger was het kouder”. En als je wat langer buiten bent dan went het
De opgegeven afstand klopte niet het was namelijk geen 5 kilometer maar 6 kilometer iets wat wij maar niet door moeten geven aan Staatsbosbeheer want dan doet niemand dat rondje meer.

Lisa is niet zo sterk als dat ik ben en zij heeft wat meer haar rust nodig maar wees eerlijk want gemiddeld was het zeker 10 kilometer per dag dat wij buiten aan de wandel waren en niet sjokkend he…nee een stevige pas en geen geslenter.
Gelukkig had Lisa een geweldig mooi plekje gevonden om weer op krachten te komen.

Het was weer een super weekend en Lisa en ik zijn zeer dankbaar dat wij dit als OESjes allemaal maar mee mogen maken. Er zijn zoveel andere hondjes die niet zo gelukkig zijn als wij.

Maandag 6 februari 2012
Wij zijn weer thuis…alsof wij niet weg zijn geweest…ook gewoon weer naar het Twiske geweest en…er ligt hier zelfs meer sneeuw dan in Drenthe

Er waren heel veel OES’n die wij al eerder hadden ontmoet waaronder Balder die meent dat hij de groepsleider is want hij kent de weg op zijn duimpje dus moest ook vooraan lopen en Does was ook weer van de partij en er was nog een echte bobtail bij van het nest van fokker Shaggy Bears waar ook onze voorganger Niké vandaan was gekomen. Wij waren wel met een OESje of twintig en die hadden allemaal hun baasjes als introducee meegenomen wat een heel gevolg werd dus.

Een verrassing was wel dat Elles bericht had gekregen van de baasjes van Bowy en Tally dat zij ook naar Huizen zouden komen dus dat zou een echte surprise worden voor Lisa om haar zussen weer eens te zien. Lisa had het echter al snel door en voor de zusjes de auto uit konden komen zat Lisa al bij haar zussen op de achterbank om elkaar even onstuimig te begroeten.

Het is een geweldige wandeling en af en toe konden wij ons even vreselijk uitleven op een door ons uitgeroepen speelveld. De colonne met OES’n baande zich als een lang lint een weg door het bos en een groep mountainbikers stond respectvol naar ons te kijken en lasten voor zichzelf maar even een kleine pauze in tot wij voorbij en uit het zicht waren. Want zo’n colonne OES’n daar ga je even niet tussen door harken op je fiets.

Het was een OES-waardige wandeling met weinig blubber of waterplassen (nu ben ik wel anders gewend) en als wel opgevoedde OES’n gingen wij er ruim omheen of anders kwam er wel een kreet van het eigen baasje die duidelijk geen zin had om een of twee honden na de wandeling thuis nog in bad te doen.

Tijdens de wandeling verloren Lisa en haar zussen elkaar regelmatig even uit het oog omdat Lisa in de voorhoede wilde lopen maar aan het eind moest er natuurlijk even een familie portretje gemaakt worden en wees elkaar het is toch wel overduidelijk dat dit zussen zijn.

Na afloop was er tijd voor snert of tomatensoep en voor ons was er ook allemaal lekkers.
Het was een super leuke loop…top weer en Balder…maar goed dat Elles d’r tracker aan had.

Oja en de volgende loop is een speciale en echt iets voor ons OESjes we gaan namelijk wandelen op een echt landgoed beeckestijn dus zorg dat jullie er weer bij zijn.
Zo jullie zijn weer even op de hoogte en namens Lisa en mij…blijf braaf…blijf OES

Ik schrijf dit berichtje met mijn allerlaatste OES krachten en pijn in onze OES zooltjes na een wat baasje zo leuk een OES weekend noemde. Het begon allemaal net als elk ander weekend, de tas werd gepakt en dan weten Lisa en ik alweer voldoende…we gaan weer op pad en daar hebben wij altijd wel zin in. Eerst een stukje rijden en dan uit ons bol dat was ons idee maar aangekomen in het Leesten moesten wij wachten in de auto alsof de baasjes ergens op stonden te wachten. Even later werd het allemaal duidelijk. Er naderde een auto waarin ik overduidelijk de blaf van Sophie herkende. Het was geweldig om Sarah en Sophie weer te ontmoeten.

Het weerzien met Sophie en Sarah is altijd een feest en dit keer deden wij de “Natte Neuzen wandeling” onze baasjes Cees en Gerrit, gewapend met hun camera waren opzoek naar OES
herfst momenten en daar is in deze tijd van het jaar voldoende van te vinden in het bos.

Rennen door de bladeren is een van de leukste dingen die je als OES kunt doen in de herfst en
als je dat met je beste vrienden kunt doen is het natuurlijk helemaal een feest

Het was geweldig weer en wij konden nog even uit hijgen op het terras van “het Leesten” voor wij elkaar weer gedag moesten zeggen en op huis aan gingen. Het was zeker voor herhaling vatbaar. Hanneke en Cees bedankt voor de fijne wandeling en dat wij weer even mochten dollen met Sophie en Sarah wil je de foto’s zien ga dan naar wandelen met dewollewei’s

Zondag 13 november 2011

Met nog wat stijve pootjes van gisteren stonden Lisa en ik op en gingen ervan uit dat het een relaxte dag zou gaan worden. Een rondje Twiske en wat uitslapen en een borstelbeurt voor Lisa.
Maar het vrouwtje ging koffie zetten en de rugtas kwam weer te voorschijn. Lisa en ik keken elkaar verbaasd aan “is het zaterdag?” vroeg Lisa “nee hoor zondag” antwoorde ik slim.
Deze keer gingen wij een heel andere kant op en vrouwtje was ouderwets aan het kaart lezen voor baasje. “Bergen aan houden” hoorde ik haar zeggen. Op een parkeerplaats hebben wij een rondje of 10 gereden voor er een trimmer klaar was met zijn inspanningen en wij de auto kwijt konden.

De regioloop Noord-West van Marjolein en Mike was ons doel. Het is altijd leuk om nieuwe Oesjes te ontmoeten en buiten Balder om konden wij geen van allen. Er was ook een geweldig lieve Sint Bernard bij en het klikte met hem direct tussen ons maar in alle hectiek ben ik helemaal vergeten om zijn e-mail adres of naam te vragen. Door het prachtige weer was het een drukte van jewelste bij Duinvermaak en maakten wij kennis met menige andere hond tijdens onze wandeling.

Het is een prachtige gevarieerde wandeling door de bossen in herfstkleuren, duinen en zandvlakten een ideale plek om even uit je dak te gaan en achter elkaar aan te rennen.
Wij trokken heel veel op met de jongste telg in ons gezelsschap en ook zij was niet uit de kopgroep vandaan te krijgen en wilde net als wij voorop lopen.

Het is best wel een zware wandeling en als toegift moest er nog een flinke duin beklommen worden daar was ook de uitkijktoren om daarna weer op de verzamelplaats uit te komen.
Marjolein en Mike hadden de koffie klaar en terwijl wij daar even tot rust aan het komen waren kreeg Lisa het aan de stok met een OES kerel die duidelijk niet begrepen had dat wanneer een OES vrouw NEE zegt, zij ook NEE bedoeld en dan moet je niet doorgaan met je konstante en irritante gesnuffel want dan heb je echt een probleem met Lisa en in 2e instantie met mij.

Marjolein en Mike het was een heerlijke loop en wij hebben een hoop nieuwe vrienden gemaakt. Wil je de foto’s zien van de wandeling kijk dan even op regioloop noord_west

Kunnen jullie het gevoel om het hele strand voor jezelf te hebben, nou dat gevoel hadden wij. Buiten een paar zeemeeuwen die dachten dat zij enige aanspraak op het strand konden maken. Nou dat hebben Lisa en ik ze even heel goed duidelijk gemaakt dat het strand dit hele weekend van ons was. De temperatuur van het water viel ons 100% mee en het was echt niet koud dus
wij konden er heerlijk in rennen en spelen.

Na op het strand te hebben gedold en gezwommen moet er worden droog gelopen dus door
de duinen richting de bossen waarbij wij nog even gingen zitten bij Bospaviljoen Het Turfveld.
Elles heeft GPS op haar telefoon en die had berekend dat de wandeling bijna 6 kilometer was.
Nu moet jullie wel even bedenken dat het strand kort was…dus rul en zwaar…en de duinen bergje op en af. Met andere woorden wij hadden ook honger gekregen lusten ook wel wat lekkers.
Nou dat werd even geregeld hoor door Elles…de kok werd meteen aan het werk gezet.

Het mooiste strand van Texel is volgens Lisa en mij “De Cocksdorp” gelegen op de kop van het eiland, even een stukje rijden maar zeker de moeite waard. Wat een geweldig breed strand zover als onze OES oogjes konden kijken was er strand. Om een wedstrijd te houden wie het eerst in de zee is dan moet je wel bijna een marathonloper zijn zover weg is de zee. Baasje wilde tegen zonsondergang heen om de vuurtoren te fotograferen maar ik hoorde hem zeggen dat het niet interessant genoeg was want er waren geen wolken en alles was grijs.

Het mooie van een huisje dicht aan het strand is dat je super zonsondergangen kunt hebben.
Nu was alleen de 1e avond een mooie zonsondergang en heeft baasje dit vast kunnen leggen.
lisa en ik vonden elke dag een feestdag en vonden alles wat wij hebben beleefd prachtig.

Lisa en ik weten in ieder geval al wel wat wij baasje volgend jaar voor zijn verjaardag gaan geven namelijk “een weekend Texel” dus dat wordt de komende tijd heel hard sparen.

Wat de baasjes niet hadden verteld was dat “de Wolleweitjes” weer bij ons op visite kwamen in Ees. Nu hadden wij dit keer een huisjes praktisch naast de bosuitgang en om te voorkomen dat wij het huisje een OES verbouwing zouden geven moesten wij ons eerst even het bos in want een OES begroeting is over het algemeen stevig en onstuimig. En wat is Sarah al groot geworden zeg zeker geen pupje meer ze deed in ieder geval volop mee met alles wat wij deden.

Uiteraard moeten er ook wat “dewollewei” momenten ingelast worden en moest er even serieus geposeerd worden voor de foto’s tenslotte deed baasje niet voor niets de “stormpad route” met voldoende omgewaaide bomen voor Sophie en Sarah zijn jullie benieuwd naar die foto’s dan moeten jullie maar even kontakt opnemen met “dewollewei” ook de gletsjerkuil werd bezocht.

Buiten de wandelingen om die wij in Gasselte deden en in Ees stond ook een wandeling in de Sahara op het programma. Niet schrikken hoor wij hebben niet het vliegtuig gepakt om in de echte grote zandbak te spelen maar in de Sahara bij Ommen daar is ook een natuurgebied wat toevallig de Sahara heet en al zeg ik het zelf Lisa en ik zijn op het gebied van zandbakken toch wel specialisten te noemen dus moesten wij hier vanzelfsprekend een kijkje nemen.

In de catagorie zandbakken komt de Sahara echter bij ons op een derde plaats. De wandeling is bijzonder mooi te noemen, gevarieerd terrein voldoende mogelijkheid op ergens op te klimmen maar door de afstand wel alleen geschikt voor een getrainde OES en ook de baasjes moeten toch wel enige conditie hebben. Helaas was er een grote groep schoolgangers aanwezig zodat wij ons niet echt hebben kunnen uitleven in het zand. Dat doen wij wel weer een andere keer.

Omdat wij ons niet echt hebben kunnen uitleven stond ook de zandverstuiving van Beerze op de planning een plek die wij zijn gaan waarderen nadat wij er diverse ontmoeting met Sophie en Sarah en ikke in het verleden met Boy en Maestro mochten hebben, een pracht plek waar je helemaal uit je OES bol kunt gaan. Van al dat rennen en klimmen krijg je best wel honger en gelukkig is er de Beerze Bulten waar de innerlijke OES weer aangesterkt kan worden.

Jullie snappen natuurlijk wel dat zo’n actieve vakantie je niet in je OES vacht gaat zitten en je moet dan ook regelmatig je rust nemen om je OES accu weer op te laden. Baasje doe de deurtjes maar dicht want wij willen nu toch echt wel even van onze welverdiende rust gaan genieten in onze bedstee. Vermoeiende bezigheid hoor vakantie hebben het is gelukkig maar een weekje.
Nou sorry dat het weer een lang verhaal is geworden maar goeds en groet namens Lisa en mij.
Oja wil je meer vakantie foto’s zien klik dan maar op vakantie

Dus eerst maar even de omgeving verkennen want de term “natuurpark” moest toch wel iets betekenen. Er zijn direct al wandel routes en wij vergaten al snel dat wij een reis achter de rug hadden, want als Lisa en ik bos ruiken dan is onze vermoeidheid verdwenen als sneeuw voor de zon. Wij kwamen een geweldig meer tegen waarin wij wel even in wilden afkoelen. Lisa was zo enthousiast geworden dat zij de uitzichttoren op wilde om de prachtige omgeving te zien.

Voor de liefhebbers hier even onze dag indeling: ‘s morgens vroeg op een flinke boswandeling van plus/minus een kilometer of vijf daarna door naar iets cultureels. Het thema was tuinen omdat wij dan ook heerlijk mee kunnen en toevallig is baasje gek van fotograferen en zijn wij ideale modellen om te fotograferen en prachtige lokaties dan snap je wel dat baasje een super weekend heeft gehad. Ons eerste bezoek was de Menkemaborg

Sinds ons televisie optreden in het programma van Brandpunt over het Zielhoes in Noordpolderzijl wilden wij (baasje) wel weer eens daar naar toe en volgens Elles was het niet zo lang rijden.
Het was er druk en wij werden direct herkend als de modellen uit het programma en Lisa moest de opdringerige kinderen/fans van haar af houden. Ik kan er geen genoeg van krijgen riep het kind, nou daar dacht Lisa toch echt anders over. Het was er grijs/druk en geen wolken maar baasje werd getrakteerd door er de volgende dag nog even te gaan kijken. Tegenvaller was wel dat wij als medewerkers aan de documentaire toen het regende niet eens even binnen mochten schuilen. Willen jullie meer foto’s zien van NPZ, kijk dan gerust even op de site van de Ambassadeur van Noordpolderzijl, Jan Wedema een fotovriend van baasje.

De volgende dag na de ochtendwandeling op het orchideenpad gingen wij naar landgoed Verhildersum om het verhaal van borgbewoners, boeren en arbeiders in het Groningen van
de 19e eeuw te ontdekken. Een prachtige tuin met schitterende bloemen en mooie plekjes om
te poseren. Heerlijk zelfgemaakt brood en toen het begon te regenen mochten wij gewoon
binnen schuilen. Want een natte OES dat “heurt nie” he! dat is nu Groningse gastvrijheid.

Nadeel is wel van zo’n weekend dat je uitgeput van zo’n tripje terug komt zeker Lisa want die is nu eenmaal niet zo sterk als dat ik ben. Sorry dat het zo’n lang verhaal is geworden maar wij hebben het ook zo leuk gehad en zoveel beleefd. Goeds en groeten van Lisa en Rhea

Er was een andere route uitgezet zodat ook dewollewei en baasje weer het nodige materiaal voor Flickr konden bemachtigen. Na de gebruikelijke hartelijke en onstuimige OES begroeting gingen wij op pad voor de wandeling. Als goed opgevoedde OES’n bleven wij netjes bij onze baasjes en trok het gezelsschap over de heide van Ugchelen tot wij bij de eerste fotostop kwamen.
Balou ontbreekt even op de foto, hij heeft het geduld niet om te poseren en was ondertussen een valkuil “voor anderen” aan het graven

Het is een zeer afwisselende wandeling met brede en smalle paden klimmen en dalen maar ook een met ook de nodige obstakels zoals een waterplas waar Balou makkelijk omheen kon maar dit natuurlijk niet deed en zijn voorbeeld werd gevolgt door Loesje maar ook boomstammen bevonden zich op ons pad en Balou liet ons als echte vent even zien hoe wij als dames deze hindernis het beste konden nemen.

Gelukkig waren er regelmatig bankjes te vinden in het bos waarop de vermoeide wandelaar even kan uitrusten en genieten van de omgeving. Er staan spreuken op de bankjes en ik wil jullie er graag een meegeven ter overdenking voor deze week ” Neem de tijd om niets te doen ”

Baasje en dewollewei hebben elke keer als zij in het hondenbos komen één wens en dat is dat er van de zandheuvel naar beneden gerend wordt. Nu was het vandaag niet zo heel druk op het Leesten dus terwijl wij bovenaan moesten wachten renden dewollewei en baasje naar beneden om hun positie in te nemen om ons in volle vaart digitaal vast te leggen. Wij hoorden het verlossende JA kom maar en wij stormden zo snel onze OES pootjes ons konden brengen en zonder angst naar beneden. Lisa had zelfs zo veel vaart dat zij over de kop sloeg maar wat is dat leuk om te doen, moet je voorstellen dat je dat met 50 Oes’n doet .

Wil je de hele downhill run zien nou dat kan want baasje heeft er een filmpje van alle foto’s gemaakt klik op downhill run en dan zie je het downhill run

Het was weer vreselijk gezellig en na afloop bleven wij nog even nagenieten en napraten…dit moeten wij gauw nog een keer overdoen…namens Lisa en mijzelf “allemaal bedankt”

Vanuit het raam en de tuin van ons huisje kijken wij naar de Zeepe duinen en wij zitten op loopafstand van de hoofdingang van de Zeepeduinen waar een grote groep zeer vriendelijke Shetland pony’s de duinen bevolken, tijdens onze vaste avondwandeling komen wij deze duinbewoners regelmatig tegen en zij waren net zo nieuwsgierig als dat wij zijn.
Wil je ook wandelen in de Zeepeduinen neem dan even een kijkje hier.

Maar onze grote liefde gaat toch echt uit naar de zee waar wij heerlijk op een bijna verlaten
strand waar wij geen mens en hond tegenkomen en indien voor 10:00 uur present dan mag
je nog heerlijk loslopen dus maakten wij de baasjes elke dag vroeg wakker en dat was niet zo moeilijk want wij sliepen bij ze op de kamer wel hadden Lisa en ik afgesproken dat wij OES stil zouden zijn…maar wij waren ‘s avonds zo moe dat wij nog eerder sliepen dan de baasjes.

Uiteraard is het wel de bedoeling dat wanneer je per ongeluk een drukje hebt gedaan de baasjes dit uiteraard opruimen, en bij de ingang vind je doggiebags om dit kleine ongelukje in te doen. Wij hebben in onze vakantie week alle weerelementen meegemaakt van storm wat voor prachtige schuimvlokken zorgde waar je heerlijk achteraan kon rennen om ze te vangen tot bijna windstil en een bijna gladde zee met mist wat een heel bijzonder sfeertje gaf.

Daarna volgde het drooglopen tijdens de boswandeling want de duinen gaan eigenlijk direct over in bossen het is een wandeling met het nodige klim en klauterwerk en zeker niet geschikt voor een niet getrainde OES maar aan het eind van de wandeling lag Paviljoen Duinzigt waar ze een heerlijke koekjes/appeltaart en ander lekkers serveerden. Het was een zeer vermoeiende vakantie maar met een voldaan gevoel gingen wij weer huiswaarts want aan alles komt een einde.

Wil je meer foto’s zien van onze vakantie in Zeeland neem dan even een kijkje hier.

Het weerzien met dewollewei’s was geweldig en als dank aan de baasjes namen wij ongevraagd
de ene na de andere pose aan zodat zij ons naar hartelust konden fotograferen want zo’n uniek moment maak je niet vaak mee. Eerlijk gezegd was het best wel warm en konden wij zo even lekker uitrusten in de schaduw maar dat vertelden wij natuurlijk niet.

Sarah was niet moe te krijgen en wij kregen amper de tijd om even op adem te komen want zij wilde alweer verder gaan met de wandeling, dus maar weer overeind en achter Sarah aan.
‘s Avonds kwamen dewollewei’s gezellig bij ons op de koffie in ons weekend verblijfje.

Ook de volgende dag deden wij ‘s middags een wandeling met elkaar en Cees had een mooie wandeling voor ons in gedachten, klein probleempje was dat daar niet konden los lopen dus moesten wij eerst onze energie even kwijt op een prachtig veld vol met paardebloemen waar wij ons naar hartelust konden uitleven.

Gelukkig zijn wij geen van allen allergisch voor pollen want de pluizen vlogen alle kanten op terwijl wij door het veld renden uiteraard moest het moment digitaal worden vastgelegd.

Onderweg kwamen wij een bankje tegen en wij voelden natuurlijk direct al nattigheid, want zij wilden natuurlijk dat wij dit bankje zouden bezetten onder strenge aanwijzing van mijn vrouwtje werden wij in de juiste pose neergezet zodat deze onvergetelijke foto gemaakt kon worden en wees eerlijk het is een geweldige foto geworden ja toch!

Als beloning gingen wij ook nog even een ijsje eten bij een boerderij en om weer even op verhaal te komen. ‘s Avonds gingen wij een bakkie doen bij dewollewei’s en gingen wij lopend naar ze toe. Het is een onvergetelijk weekend geworden en ons samenzijn met Cees en Hanneke, Sophie en Sarah is zo uniek geweest, wij hebben zulke leuke dingen met elkaar gedaan en het is wat ons betreft zeker voor herhaling vatbaar.

Zaterdag waren wij al vroeg op en wilden wij wandelen op onze favoriete locatie, de bossen van Gasselte. Ik herken de afslag direct en zodra wij de bosweg oprijden sta ik voorop de console om te kijken of ik bekenden zie helaas waren onze vrienden er deze keer niet maar de volgende regioloop hopen wij ook weer van de partij te zijn. Wij troffen het want de zon scheen en in het donkere bos verlichte de zonnestralen het pad dus moest er door Lisa en mij geposeerd worden, baasje had zijn meest lichtgevoelige lens erop gedaan en was heel tevreden over ons.

Op het grote grasveld is het altijd weer even alle remmen los en dit maal was Lisa zo slim om aan de andere kant van de picnick tafel te blijven als ik naar links ging dan ging zij naar rechts.

Het mooiste is de avondwandeling want als je namelijk heel stil bent en niet teveel door het bos stampt dan wil je wel eens als je geluk hebt een hert tegen komen, en gelukkig beheersen wij Oesjes de silent-mode techniek als geen ander en inderdaad wij hadden de mazzel dat wij weer een hert tegen kwamen en dat is altijd weer een heel speciaal moment.

Aan alles komt een einde en op Lisa haar verjaardag moesten wij weer terug naar huis…
maar dat deden wij niet zonder onze jarige job ook nog even in de bloemtjes te zetten.